De schilderijen van Toon Laurense hebben de diepte van het innerlijk universum en zijn een zoektocht naar grotere levensvragen zonder antwoord, daar waar het onbekende een geschenk wordt. Ieder werk getuigt van een persoonlijke zoektocht, een voortdurend en intuïtief proces van ontdekken en herontdekken.
De opbouw van mijn werk lijkt zich als een logisch doch organisch gegroeid plan aan de beschouwer te ontvouwen. Referenties aan de stad en nog meer aan de natuurlijke omgeving zijn nooit helemaal afwezig. Soms, en zeker in mijn vroegere werk, is deze affiniteit met architectonische motieven zelfs vrij letterlijk aanwezig. Desondanks wordt deze benadering evengoed ook losgelaten en krijgt het uitdrukken van de verbinding met de natuur een steeds wezenlijkere rol en komt de nadruk juist te liggen op het ongrijpbare, de manifestatie van het grote geheel. Kleuren worden bakens waarlangs je je blik kunt laten glijden, iedere vorm van dwang ontbreekt echter en het stelt de beschouwer in staat om iedere keer weer een andere weg in te slaan en het werk op een nieuwe manier te benaderen. Zo creëer ik mijn eigen universum in vormen en kleuren, in stromen verf die stollen, reliëfs die over de doeken golven, spetters en sliertjes zorgen vervolgens voor een kosmische atmosfeer. Een abstracte hogere werkelijkheid, waarin de beschouwer het gevoel van richting kan verliezen en zich vrij kan bewegen en onderdeel van een organische dans mag worden. Mijn schilderijen beogen uitdrukking te geven aan grotere levensvragen. Ze vormen een weg die op talloze manieren kan worden bewandeld en herontdekt en die niet per se ergens naartoe hoeft te leiden. Het moment wordt eeuwigheid en omgekeerd. Ieder werk getuigt ook weer van een persoonlijke zoektocht, een innerlijk verslag vertaald in verf – een voortdurend en intuïtief proces van ontdekken en herontdekken.
